نخستین بار در سال ۱۸۵۷ میلادی پژوهشگر لهستانی،وویجخ یستشنباوسکی (که در ایران آن را وجیسج جاسترزبوسکی نیز میخوانند) (۱۸۸۲–۱۷۹۹) اصطلاح ارگونومی را در مقالهای با عنوان «پیرامون ارگونومی: علم کار، بر اساس واقعیات به دست آمده از علم طبیعت» به کار برد.[۲][۳] طی جنگ جهانی دوم گروهی از روانشناسان، مهندسان،مردم شناسان و فیزیولوژیستها گرد هم آمدند تا مسائل طراحی و آموزشی را حل و فصل نمایند. در آن زمان، برای توصیف این نگرش مهندسی انسانی به کار میرفت. همزمان با رشد ارگونومی، انجمنهای حمایت کننده نیز پاگرفته و با گذشت زمان، گسترش یافتهاند.[۴]  

حال به شرح کامل موارد صکادرات و نحوه ی آن می پردازیم. صندلی: صندلی از 3 قسمت قابل تنظیم بوده و باید نسبت به قد و قامت راننده تنظیم شود.1-کفی صندلی 2- پشتی صندلی 3- پشت سری صندلی. 1- قسمت کفی صندلی که برای تنظیم آن با دست راست بالای فرمان را می گیریم و با دست چپ ضامن کفی صندلی را مس کشیم تا کفی صندلی آزاد شود (ضامن کفی در کنار پایه ی سمت چپ صندلی قرار دارد) و سپس خود را به سمت جلو یا عقب می کشیم. بهترین حالت به این شکل است که پاهای ما بایستی با زاویه ی 90 درجه یا قائمه روی ترمز و کلاج قرار بگیرد. 2- پشتی صندلی را به وسیله اهرم با دست چپ بالا می آوریم و اندازه ی دلخواه را تنظیم می کنیمک بهترین حالت برای پشتی صندلی مکی بیش از 90 درجه است. 3- پشت سر صندلی: باید طوری تنظیم شود که مرکز (وسط) پشت سر صندلی درست روبروی گوشهای ما قرار گیرد پشت سر صندلی برای تکیه دادن سر و استراحت سر طراحی نشده است.پشت سری صندلی جهت جلوگیری از صدمات گردن هنگام بروز تصادف طراحی گردیده است چنانچه پشت سری صندلی درست تنظیم نگردد هنگام بروز تصادف احتمال شکستگی گردن بسیار زیاد است. کمر بند ایمنی :(طریقه ی بستن کمربند ایمنی) ابتدا به کمر بند ایمنی که در کنار شانه ی چپ قرار دارد نگاه می کنیم سپس با دست راست سگگ یا قلاب کمر بند را گرفته می کشیم تا  هراه آن تسمه ی کمربند نیز کشیده شود دست چپ را از داخل تسمه یا کمربند رد کرده طوری که تسمه ی کمربند از بالای شانه ی چپ ما رد شود. در این حالت با دست چپ، تسمه ی کمربند را باید به آرامی بکشیم تا مانند شوک پرت شدن تصادف قفل نشود ور در صورت قفل شدن قدری تسمه را آزاد می کنیم و سپس مجددا آن را به آرامی می کشیم و با دست راست قلاب کمربند را به سمت قفل کمربن